می خندم تا تو جای زخم هایم را نبینی دلی پر از آه و غم دارم تو نمی دانی

زیر باران میگریم تا تو اشک هایم را نبینی آنچه سرودم دردی بود که کشیدم نمی دانی

به قبرستان گذر کردم کم و بیش بدیدم قبر دولتمند و درویش

نه درویش بی کفن بر خاک رفته نه دولتمند برده یک کفن بیش

یوسف گم گشته باز آید به کنعان غم مخور کلبه ی احزان شود روزی گلستان غم مخور

ای دل غمدیده حالت به شود دل بد مکن دین سر شوریده باز آید به سامان غم مخور

بامدادی که تفاوت نکند لیل و النهار خوش بود دامن صحرا و تماشای بهار

آفرینش همه تبیه خداوند دل است دل ندارد که ندارد به خداوند اقرار

1.یه مرده میخوره به نرده میبینه پیرزنه

2.به مرده میگن یه چیزی بگو توش آب باشه میگه شلنگ

3.به مرده میگن با رضا جمله بساز میگه من و علی و محمد رفتیم پارک بهش میگن پس رضا کو میگه رضا نشا داشته نیومد

4.به یارو میگن جومونگ کیست؟ میگه به شخصیت اول تمام فیلم های کره ای جومونگ می گویند